انسان ها به شیوه ی هندیان بر سطح زمین راه میروند. با یک سبد در جلو و یک سبد در پشت. در سبد جلو صفات نیک خود را میگذاریم. در سبد پشتی عیب های خود را نگاه میداریم. به همین دلیل در طول روزهای زندگی خود، چشمان خود را بر صفات نیک خود میدوزیم و فشارها را در سینه مان حبس میکنیم. در همین زمان بی رحمانه در پشت سر همسفرمان که پیش روی ما حرکت میکند تمامی عیوب او را میبینیم. بدین گونه است که درباره ی خود بهتر از او داوری میکنیم بی آنکه بدانیم کسی که پشت سر ما راه میرود به ما به همین شیوه می اندیشد.
پائولو کوئیلو